دوست داشته شدن از جانب اطرافیان.... مورد احترام بودن... برای همه شیرینه.... اصلا انرژی مثبت می ده به ادم..... جون می ده به ادم....30 ساله شدم و دو ماه دیگه وارد 31 سالگی میشم...این وبلاگو وقتی که 19 سالم بود ساختم برای دلم....تو این سالها هم خوشی داشتم. هم ناخوشی...هم دل شکستم.....هم دلمو شکستن....اما الان که می ایستمو به عقب نگاه می کنم...می بینم که بیشتر شکستنم تا اینکه بخوام بشکنم....همیشه اطرافیام برام بی نهایت ارزش داشتن...دلم نمی خواست دلشون ناراحت باشه.، دلم نمی خواست حسرتی به دلشون باشه.....غصه که می خوردن دلِ من بیشتر خون میشد...خوشحال که می شدن از خودشون بیشتر ذوق می کردم....خوشحال که بودم اشک می پیچید تو چشام از ته دل، از خدا می خواستم اونام الان هر جا که خستن شاد باشن... اروم که بودم ،ارزو می کردم اطرافیام ارامش داشته باشن....دلم نمی خواست کسی ازم برنجه.... دلم می خواست بتونم همیشه کمک حالشون باشم... دلم می خواست همیشه ازم راضی باشن.... اما....اما خیلی سخته که همه ازت راضی باشن.... باید خودتو یه جایی تو گذشته بذاریو بری دنبال دل همه....بعد از مدتها، که می خوای نتیجه کار رو ببینیمتوجه میشی.... دیگه تو وجود نداریدیگه تو اهمیتی نداری...خواسته های تو کمرنگ شدن... خودت ،،،،خودت کمرنگ شدی....می بینی کسی باورت نداره.... کسی حست نمی کنه....کسی حرفاتو نمی فهمه....بازم سکوت می کنی.... این دفعه فرق داره....یه سکوتی که دلتو اتیش میزنه.... وجودتو می سوزونه.... شعله هاش باعث بیرون اومدن بارونِ چشات میشه.....تو اینه به خودت زُل می زنی.... دلت میسوزه...اما....اما، کسی نیست کمکت کنه.... کسی نیست نجاتت بده... هر چی از خدا می خوای نگات نمی کنه....ارزوت اینه کسی مثل
برچسب:
نویسنده: رویا شمس
تاريخ: دوشنبه
25 بهمن
1400 ساعت: 12:02